Miranda Lambert ervaart met Lainey Wilson en Ella Langley een vorm van onderlinge steun die zij aan het begin van haar eigen loopbaan miste. De zangeres zegt dat vrouwelijke countryartiesten elkaar nodig hebben: voor advies, in moeilijke periodes en juist ook bij successen. Het gaat volgens Lambert om contact dat verder reikt dan een ontmoeting achter de schermen of een gezamenlijke affiche.
Dat werd voor haar duidelijk toen Wilson belde nadat haar eerste single de eerste plaats had bereikt. Wilson wilde dat moment delen met iemand die begreep wat zo’n mijlpaal betekent. Lambert kon die rol vervullen vanuit haar eigen ervaring. In haar vroege jaren had ze geen vaste kring van vrouwelijke collega’s die ze kon bellen bij professionele hoogte- en dieptepunten. Ook de losse, persoonlijke tijd die ontstaat wanneer artiesten samen op tournee zijn – op een bus in pyjama praten – kende ze destijds nauwelijks met vakgenoten.
Lambert en Carrie Underwood behoorden volgens Lambert tot de weinige vrouwen die in die periode hun weg in countrymuziek zochten. Beiden waren negentien. Haar eerste jaren op tournee werden vooral gevormd door mannelijke artiesten. Dierks Bentley, Keith Urban, Kenny Chesney, George Strait, Brad Paisley en Toby Keith boden steun of begeleiding. Van haar tournees met Chesney, Strait, Paisley en Keith nam ze telkens iets anders mee.
In Ella Langley herkent Lambert delen van haar jongere zelf. Ze spreekt met veel waardering over Langley en ziet een artiest die weet wie ze is, wat ze wil en hoe ze haar doel kan najagen. Langley vroeg Lambert bovendien om als haar wingman mee te gaan, een ervaring waarvan Lambert zelf naar eigen zeggen veel heeft geleerd. Die wisselwerking past bij het soort band dat Lambert tussen vrouwelijke artiesten belangrijk vindt: kennis en vertrouwen hoeven niet maar van één generatie naar de volgende te lopen.
Lambert, Wilson en Langley behoren volgens de bron tot de meest genomineerde artiesten voor de komende zestigste CMA Awards. Hun gezamenlijke aanwezigheid rond die nominaties geeft extra zichtbaarheid aan een gesprek dat Lambert nadrukkelijk persoonlijk houdt: ruimte maken voor collega’s die dezelfde bijzondere momenten, onzekerheden en ambities uit eigen ervaring kennen. Voor Lambert is die nabijheid een verschil met de solistischere start van haar eigen carrière.