HARDY heeft THE COUNTRY! COUNTRY! TOUR afgesloten met een bereik dat zijn positie als headliner stevig onderstreept: op 39 stops speelde hij voor meer dan 400.000 fans. De zes maanden durende Noord-Amerikaanse reeks eindigde op 21 augustus in New Braunfels, Texas. Daarmee komt een tournee ten einde die niet alleen zijn album COUNTRY! COUNTRY! ondersteunde, maar die plaat ook nadrukkelijk verlengde tot op het podium.
De route begon in februari in Oshawa, Ontario, en trok vervolgens door Noord-Amerika met een wisselende groep supportacts. Cameron Whitcomb, Tucker Wetmore, Mitchell Tenpenny, Muscadine Bloodline, Jake Worthington en McCoy Moore behoorden tot de namen die onderweg het programma openden. Dat brede voorprogramma past bij een tour die country niet als een smalle stijlhoek benaderde, maar als een podium voor verschillende stemmen binnen het huidige genre.
Voor HARDY markeert die schaal een opvallend verschil met zijn eerste jaren op tour. Toen stond de artiest uit Mississippi zelf in het voorprogramma bij grote acts, onder wie Morgan Wallen. Nu draagt hij een arena-achtige tournee op eigen naam, met 400.000 bezoekers als concreet eindpunt. HARDY heeft eerder gezegd dat hij als headliner wil dat mensen naar huis gaan met het gevoel een van de beste concerten van hun leven te hebben gezien. Een ambitieus uitgangspunt, al laat zo’n bezoekersaantal vooral zien hoeveel mensen hem inmiddels de kans geven die belofte waar te maken.
De afsluiting is bovendien geen pauzeknop. Na afloop van de tour liet HARDY weten alweer in de studio aan nieuwe muziek te werken. Over het volgende project wilde hij geen genre-etiket plakken; hij noemde het simpelweg “Hardy music”. Dat sluit aan bij een catalogus waarin hij al verschillende richtingen naast elkaar heeft gezet: van voluit rock op QUIT!! tot werk waarin rock en country samenkomen, en een project dat sterker in country geworteld is.
Hoe die volgende fase precies klinkt, moet nog blijken. HARDY sprak wel in grote woorden over het materiaal en noemde het zijn beste verzameling songs, concept en ideeën tot dusver. Zijn werkwijze is daarbij nadrukkelijk collectief: hij werkt regelmatig met een roulerende kring van ongeveer vijftien songwriters en ziet schrijven als een proces waarin iedereen iets anders inbrengt om het best mogelijke nummer te maken. Eerst valt dus het doek in New Braunfels; daarna gaat de blik meteen weer naar de studio.