Ashley Cooke zet haar eigen naam op de hoes van haar tweede album ashley cooke, dat op 14 augustus gepland stond, en maakt daarmee vooral ruimte voor de losse eindjes van het echte leven. De plaat telt vijftien songs en werd volgens Cooke gevormd door lessen uit persoonlijke momenten. Niet als een zorgvuldig gladgestreken visitekaartje, maar als een project waarin verschillende kanten van haar leven en haar muziek naast elkaar mogen bestaan.
Die keuze voor de titel was bewust. Cooke vond haar volledige naam uiteindelijk beter passen bij de reikwijdte van het album en bij wie ze in deze fase is. Aanvankelijk lag er een versie met veertien nummers klaar. Ontwikkelingen in een relatie brachten haar echter terug naar de schrijftafel, waar the girl who cried wolf ontstond. Die song, geschreven met Gemily Weisband, Lauren Hungate en Joe Fox, stond eerst zelfs op het punt buiten de plaat te vallen. Uiteindelijk werd hij toegevoegd en was hij ook nog bijna de titelsong.
Dat maakt de zelfgetitelde plaat minder een statement van één stijl dan een momentopname met tegenstrijdigheden. Cooke omschrijft het materiaal zelf als een verzameling uiteenlopende sounds, met dualiteit en verschillende emotionele perspectieven. Zo leunt dance around it volgens haar meer richting pop, kiest if i’m being honest voor een akoestische countrybenadering en heeft the hell you are de vurige energie van een wraaksong. Op de tracklist staan daarnaast onder meer xs, baby blues, excuses en when we’re 30.
De meest directe lijn loopt via johnny ’n june. De titel verwijst nadrukkelijk niet naar Johnny Cash en June Carter, maar naar een man die Johnny heet en de maand juni. Cooke stelde dat elke regel, inclusief die naam, klopt met wat zij met die specifieke persoon meemaakte. In maart noemde ze het nummer nog haar favoriet van dat moment. Ze schreef meerdere songs voor het album samen met en over een medewerker met wie ze een relatie had, wat de plaat een extra concreet, persoonlijk uitgangspunt geeft zonder dat Cooke haar verhalen in algemene breakup-taal laat oplossen.
Voor Cooke is die openheid geen bijzaak van het schrijfproces. Ze noemt muziek maken vanuit eigen ervaringen therapeutisch en cathartisch, en zegt liever eerlijk te zijn dan een hit na te jagen met materiaal waarin ze zichzelf niet herkent. Naast johnny ’n june trok ze recent ook naar the girl who cried wolf, if i’m being honest, dance around it, man behind the glass en excuses. Juist die combinatie van akoestische kwetsbaarheid, poprandjes en een song die niet van wraak wegkijkt, maakt duidelijk wat ashley cooke wil vastleggen: geen eenduidig personage, maar alle kanten die op dat moment meeschrijven.