Kaitlin Butts.

Het verhaal achter de muziek

Countryverhalen met gevoel voor theater

Van musical naar country

Kaitlin Butts komt uit Tulsa, Oklahoma. Als kind deed ze aan musicaltheater, maar ook popmuziek hoorde bij haar jeugd. Later raakte ze vooral onder de indruk van The Chicks, The Wreckers en Miranda Lambert: vrouwen die hun eigen songs schreven, instrumenten speelden en een podium konden dragen. Een buurman gaf haar gitaarles. Zo groeide haar belangstelling voor country verder dan alleen de nummers die ze graag zong.

Dat theater heeft ze nooit achter zich gelaten. Bij Butts mag een song een personage hebben, een dreigement bevatten of met een onverwachte grap eindigen. Het verklaart waarom haar repertoire meer kanten heeft dan alleen liefdesverdriet. Haar gevoel voor drama past bij countryverhalen waarin de afloop niet bij voorbaat vaststaat.

De donkere kant van What Else Can She Do

Op What Else Can She Do uit 2022 staan vrouwen centraal die proberen overeind te blijven in moeilijke omstandigheden. Butts vertelde Lonesome Highway dat de plaat voortkwam uit een zware periode van meerdere jaren. Een vrolijker liedje toevoegen om het geheel wat luchtiger te maken, voelde toen niet passend. De zwaarte van die plaat was dus een bewuste keuze.

Oklahoma! opnieuw bekeken

Roadrunner! uit 2024 pakt het groter en lichter aan. Het idee ontstond toen Butts tijdens de coronaperiode met haar man, Flatland Cavalry-zanger Cleto Cordero, naar Oklahoma! keek. Een scène deed haar denken aan haar eigen song Spur. Van daaruit begon ze meer verbindingen te leggen tussen de musical en haar repertoire.

Het werd geen album waarop ze simpelweg de soundtrack nazingt. Ze schreef nieuwe songs en draaide situaties om, met meer ruimte voor vrouwen die zelf bepalen wat er gebeurt. Op People Will Say We're In Love zingen Butts en Cordero wel een nummer rechtstreeks uit de musical. Die opname maakt de verbinding met het oorspronkelijke werk hoorbaar.

Een grap mag best een scherpe rand hebben

You Ain't Gotta Die (To Be Dead To Me) laat haar scherpe humor horen. Ook Kesha's Hunt You Down kreeg een plek. Butts zag in het nummer precies de mix van humor, jaloezie en dreiging die bij haar kijk op de musical paste. Wij vinden die afwisseling haar kracht: een grote emotie hoeft bij haar niet altijd plechtig te klinken.

Op weg naar Hello, Honky Tonk

In oktober 2025 tekende Butts bij Republic Records. Met The Yeehaw Sessions liet ze vervolgens horen hoe breed haar belangstelling is, met songs van onder anderen Chappell Roan, Jimmy Eat World en Don Williams. Voor 30 oktober 2026 staat Hello, Honky Tonk aangekondigd. I Wanna Be Bad, geschreven met Natalie Hemby, is al uitgebracht. Volgens het label draait de nieuwe plaat om de mensen en verhalen van het nachtleven. Dat sluit logisch aan bij haar werk tot nu toe: Butts schrijft country waarin niet alleen gezongen, maar ook iets uitgespeeld wordt.

Naar boven ↑