Trace Adkins.

Het verhaal achter de muziek

Het verhaal van Trace Adkins

Zingen begon thuis in Louisiana

Trace Adkins groeide op in Sarepta, Louisiana. Muziek hoorde bij zijn familie: zijn grootvader zong bas in de kerk, andere familieleden speelden of zongen eveneens. Zijn moeder werkte in het onderwijs en zijn vader in een papierfabriek. In die omgeving leerde hij al vroeg samen zingen.

In een interview met Our Brown County vertelde Adkins dat hij op de middelbare school in een gospelkwartet zat. Hij ging later naar Louisiana Tech, waar hij football speelde en een technische opleiding volgde. De diepe stem waarmee hij uiteindelijk bekend werd, had dus al een leven buiten de opnamestudio achter zich.

Dreamin’ Out Loud zette de toon

In 1996 verscheen zijn debuutalbum Dreamin’ Out Loud, geproduceerd door Scott Hendricks. Every Light in the House en I Left Something Turned On at Home maakten hem bekend bij het countrypubliek. Met This Ain’t No Thinkin’ Thing behaalde hij zijn eerste nummer één.

Die nummers laten meteen twee kanten van Adkins zien. Hij kan een serieus liefdesverhaal dragen, maar ook een knipoog overtuigend brengen. Zijn lage stem is daarbij meer dan een opvallend kenmerk: de rustige manier waarop hij een regel neerzet, maakt dat je naar de tekst blijft luisteren.

Een vaste plek in de countrywereld

Adkins maakte in 1996 zijn debuut in de Grand Ole Opry en werd op 23 augustus 2003 officieel lid. Little Jimmy Dickens gebruikte een trapje toen hij hem uitnodigde; Ronnie Milsap verzorgde de daadwerkelijke introductie. Het is een klein stukje Opry-geschiedenis dat goed bij zijn imposante verschijning past.

Ook buiten dat podium bleef hij succesvol. You’re Gonna Miss This werd bij de ACM Awards van 2009 uitgeroepen tot Single of the Year. Een jaar later won zijn samenwerking met Blake Shelton op Hillbilly Bone de prijs voor Vocal Event. Hij verscheen daarnaast in films als The Lincoln Lawyer en Deepwater Horizon.

Veel verschillende gasten, dezelfde stem

Voor The Way I Wanna Go uit 2021 verzamelde Adkins vijfentwintig nummers, passend bij vijfentwintig jaar sinds zijn debuut. Mickey Jack Cones en Derek George produceerden het album. Onder de gasten waren Luke Bryan, Blake Shelton, Melissa Etheridge en Snoop Dogg; Stevie Wonder speelde mondharmonica.

Die namen laten zien hoe breed hij voor dit project keek. De samenwerking met Shelton op If I Was a Woman zoekt nadrukkelijk het plezier op. Andere songs, zoals Heartbreak Song, blijven dichter bij vertrouwde countryonderwerpen. Door al die verschillende bijdragen heen blijft Adkins zelf gemakkelijk herkenbaar.

Dertig jaar na het debuut

In 2026 staat hij stil bij dertig jaar Dreamin’ Out Loud. Voor 16 oktober is een jubileumuitgave aangekondigd, met de oorspronkelijke songs en een liveversie van Every Light in the House. Die uitgave brengt het begin van zijn carrière opnieuw onder de aandacht.

Bij Crazy Raccoon vinden we juist de afwisseling in zijn repertoire de moeite waard. Naast de uitbundige songs staan nummers waarin hij met weinig nadruk veel vertelt. Wie hem vooral van zijn stem kent, kan bij Every Light in the House en You’re Gonna Miss This horen hoeveel gevoel daarachter zit.

Naar boven ↑