The Cadillac Three.

Het verhaal achter de muziek

The Cadillac Three: country met de versterker open

Vrienden uit Nashville

The Cadillac Three is gebouwd op de vriendschap tussen Jaren Johnston, Neil Mason en Kelby Ray. Ze leerden elkaar op school in Nashville kennen en speelden samen voordat de band deze naam kreeg. Hun muziek heeft een duidelijke countrybasis, maar voor een stevige gitaarriff draaien ze de versterker graag verder open.

Die combinatie past ook bij hun eigen benaming voor het geluid: country fuzz. Het werd de titel van een album uit 2020, maar beschrijft een aanpak die al eerder in hun werk zat. Country en rock hoeven hier niet om voorrang te vechten.

Twee albums in één jaar

Country Fuzz verscheen in februari 2020. Daarop staat Labels, het nummer in onze muziekselectie. Ook The Jam en Blue El Camino maken deel uit van die plaat. Juist die laatste twee songs gaven de band volgens drummer Mason ideeën voor een andere richting.

Nog datzelfde jaar volgde Tabasco & Sweet Tea. Aan MusicRow vertelde Mason dat de groep verder wilde met de ritmes en funk die bij de vorige opnamen waren ontstaan. De muzikanten luisterden onder meer naar Beck, The Meters en Bill Withers, naast hun vertrouwde rock- en countryvoorbeelden.

De band schreef en produceerde het album zelf. Veel ideeën kwamen tijdens het reizen: lange dagen wachten op een optreden werden een aanleiding om iets nieuws uit te proberen. Zo werd de tweede plaat uit 2020 geen herhaling van de eerste.

The Years Go Fast werd persoonlijker

In 2023 volgde The Years Go Fast. De titel ontstond bij een oude foto waarop de drie hun apparatuur inladen: een herinnering aan hun gezamenlijke begin.

Het overlijden van Johnstons vader, Opry-drummer Jerry Ray Johnston, speelt een belangrijke rol op de plaat. This Town Is a Ghost gaat over de herinneringen die overal opduiken. Pistols on the Levee verbindt uitstapjes uit zijn jeugd met de tijd die hij nu met zijn eigen kind doorbrengt.

Waar begin je?

Wie terug wil luisteren, vindt vóór Country Fuzz onder meer Bury Me in My Boots uit 2016 en Legacy uit 2017. Zet daar Tabasco & Sweet Tea naast en je krijgt een beeld van een band die zijn repertoire gaandeweg uitbreidt, zonder de gezamenlijke basis kwijt te raken.

Bij Crazy Raccoon zouden we beginnen met Labels, daarna The Jam opzoeken en afsluiten met This Town Is a Ghost. Zo hoor je niet alleen waarom de groep tussen country en rock wordt geplaatst, maar krijg je ook de persoonlijkere kant van het latere werk mee.

Naar boven ↑