Lanie Gardner.

Het verhaal achter de muziek

Lanie Gardner: een eigen verhaal na Dreams

Van de Appalachen naar een groot publiek

Lanie Gardner komt uit de Appalachen in North Carolina. Een veelbekeken uitvoering van Fleetwood Macs Dreams maakte haar bekend bij een publiek dat haar eigen songs nog niet kende. De stem viel op; het schrijven moest vervolgens duidelijk maken wie erachter zat.

Dat gebeurde onder meer met A Songwriter’s Diary uit 2024. Gardner vertelde aan Strife dat veel ideeën voor die plaat ontstonden tijdens ritten door de bergen van haar thuisstaat. Ze legde melodieën vast om er later mee verder te werken. De omgeving waar ze vandaan komt, is daarmee ook letterlijk onderdeel van haar werkwijze.

Country met ruimte voor rock

Gardner beperkt haar voorbeelden niet tot één genre. In hetzelfde interview noemt ze AC/DC en Fleetwood Mac naast Miranda Lambert en Rihanna. Vaak begint een song voor haar bij een instrumentale melodie. Een gitaar kan volgens haar al een verhaal vertellen voordat er woorden zijn.

Die brede belangstelling leidde ook tot een samenwerking met Dorothy en Slash. Ze was al fan van beiden en kon zich gemakkelijk in die stevigere muziek verplaatsen. Het helpt verklaren waarom haar naam zowel bij country- als rockliefhebbers opduikt.

Achttien songs als fotoalbum

Op 5 september 2025 verscheen haar tweede album, Faded Polaroids. De achttien songs verbinden herinneringen aan familie en thuis met relaties en nieuwe ervaringen. Gardner werkte met verschillende producers en schrijvers, onder wie Oscar Charles en Lori McKenna bij het titelnummer.

Love You Like Appalachia maakt haar afkomst al in de titel duidelijk. Daarnaast staan onder meer Concrete Cowboy, Takin’ the Slow Ride en Mama’s Kitchen Table. Dat zijn handige vertrekpunten voor wie haar alleen van Dreams kent: hier staat haar eigen repertoire centraal.

In hetzelfde jaar maakte ze haar debuut in de Grand Ole Opry. Het album en dat optreden markeren een periode waarin ze steeds duidelijker als zelfstandig artiest naar voren kwam.

Ook buiten haar eigen albums

Chasing the Wind verscheen in 2024 op de soundtrack van Twisters. Dat is ook het nummer dat je in onze muziekselectie vindt. In 2025 volgden samenwerkingen met Thomas Rhett op What Could Go Right en Warren Zeiders op Love in Letting Go.

Faded Polaroids kreeg op 4 september 2026 een deluxe-uitgave met 21 tracks. Say It Sober behoort tot de nummers op die uitgebreidere versie. De oorspronkelijke plaat en de aanvulling horen dus bij verschillende releasejaren.

Voor Crazy Raccoon is Gardner vooral interessant als schrijver met meerdere muzikale voorkeuren. Begin bij Chasing the Wind en ga daarna naar haar albums: een cover zorgde voor de kennismaking, maar het eigen werk verdient de ruimte.

Naar boven ↑