Brantley Gilbert.

Het verhaal achter de muziek

Stevige country met een persoonlijk verhaal

Van Georgia naar een eigen publiek

Brantley Gilbert groeide op in Georgia. Zijn eerste muzikale ervaringen lagen in de kerk, maar later vond hij ook zijn weg naar kleine bars. In een interview met Forbes vertelde hij hoe optredens met Corey Smith hem lieten zien dat je van muziek je beroep kon maken. Het begon met haalbare doelen dichtbij huis.

Die combinatie van geloof en een ruiger uitgaansleven bleef een terugkerend onderwerp in zijn songs. Op zijn debuut A Modern Day Prodigal Son uit 2009 is die spanning zelfs al in de titel aanwezig. Gilbert presenteert zichzelf niet als iemand die altijd de juiste afslag neemt.

Ook andere zangers vonden zijn liedjes

My Kinda Party werd een belangrijke song voor Jason Aldean, maar kwam uit de pen van Gilbert. Toen The Boot hem daar in 2010 over sprak, was het succes van Aldeans uitvoering nog volop in ontwikkeling. Gilbert werkte ondertussen aan zijn eigen loopbaan, met Halfway to Heaven en nummers als Kick It in the Sticks.

Dat dubbele spoor is nuttig om te kennen: Gilbert is zowel uitvoerder als songwriter. Een lied kan een groot publiek bereiken via een andere stem, terwijl de schrijver zelf nog aan zijn bekendheid bouwt. Het verklaart waarom zijn bijdrage aan moderne country verder reikt dan alleen de singles met zijn naam op de hoes.

Tattoos als verzameling levensverhalen

Voor Tattoos uit 2024 schreef Gilbert mee aan alle tien nummers. Hij vertelde Forbes dat de titel past bij de manier waarop hij zijn platen ziet: net als zijn tatoeages vertellen ze over verschillende delen van zijn leven. Het album bevat onder meer Dirty Money met Justin Moore en Over When We’re Sober met Ashley Cooke.

Een duet maakt daarbij een ander soort verhaal mogelijk. Twee stemmen kunnen elkaar antwoorden, iets bevestigen of juist tegenspreken. Naast het stevige bandgeluid geeft dat zijn repertoire meer mogelijkheden. Ook Gary LeVox, Struggle Jennings en Demun Jones zijn op Tattoos te horen.

Sins of the Father kijkt naar wat je doorgeeft

Op 24 juli 2026 verscheen Sins of the Father, zijn eerste volledige album bij BBR Music Group/BMG Nashville. Gilbert werkte met Brock Berryhill aan vijftien nummers en schreef aan elk daarvan mee. Vaderschap, geloof en de gevolgen van eerdere keuzes spelen een belangrijke rol.

Good Damn was de eerste single. Met Jelly Roll nam hij Begging for Change op, een nummer over proberen een beter mens te worden. De titeltrack stelt een verwante vraag: wat dragen kinderen mee van de fouten van hun ouders? Zo krijgen vertrouwde onderwerpen in zijn werk een ander perspectief.

Waar wij zouden beginnen

Bij Crazy Raccoon past Gilbert bij de stevige kant van country, maar alleen de hardste nummers laten geen compleet beeld zien. Naast Country Must Be Country Wide en Bottoms Up zouden we ook Over When We’re Sober en de titeltrack van Sins of the Father zetten.

Die afwisseling maakt duidelijk waar zijn aantrekkingskracht zit. Het volume trekt de aandacht; de liedjes moeten vervolgens iets vertellen. Bij Gilbert kan dat een uitbundige avond zijn, maar ook een gesprek over verantwoordelijkheid of spijt. Zijn beste kennismaking is daarom geen keuze tussen de rocker en de verteller. Beide horen bij dezelfde artiest.

Naar boven ↑