Bradley Gaskin.

Het verhaal achter de muziek

Een lang uitgestelde plaat, een onveranderde liefde voor country

Mr. Bartender opent een deur

Bradley Gaskin kwam vanuit Alabama met Mr. Bartender in 2011 onder de aandacht. Zijn zelfgeschreven song bereikte de country-Top 40 en leek het begin van een grotere doorbraak. Een volledig album lag in het vooruitzicht.

Die eerste fase liep anders. Door veranderingen bij het platenlabel verloor hij zijn contract en het album kwam niet uit. Dat maakt zijn geschiedenis anders dan die van een artiest die na één single gewoon aan de volgende plaat begint. Gaskin moest opnieuw bepalen hoeveel ruimte muziek nog in zijn leven kon innemen.

Terug naar werk buiten de muziek

Gaskin bleef een tijd schrijven, maar keerde uiteindelijk terug naar ander werk. In een interview met Country Now vertelde hij over bouwklussen met zijn vader, werk in een zagerij en een baan op de basisschool van zijn dochter. De muziek verdween daarmee niet automatisch uit zijn hoofd.

Een nieuwe mogelijkheid kwam via Jack Cole, die hem liet optreden en later met hem ging samenwerken via 30A Life Records. Het bood opnieuw een plaats voor zijn eigen repertoire. Het verhaal van zijn terugkeer draait daardoor niet alleen om volhouden, maar ook om iemand die daadwerkelijk gelegenheid bood om weer te spelen en op te nemen.

Keith Stegall begrijpt het uitgangspunt

Producer en songwriter Keith Stegall werd een belangrijke partner. Tegen Today’s Country Magazine vertelde Gaskin dat hun gedeelde liefde voor traditionele country het samenwerken eenvoudiger maakte. Ze hoefden niet eerst overeenstemming te zoeken over welke richting de muziek op moest.

Accidentally Drunk is een goed voorbeeld van die voorkeur. Het nummer werd geschreven door Ashley McBryde, Justin Ebach en Dan Smalley. Gaskin herkende er het soort liefdesverdriet in waarmee hij was opgegroeid als luisteraar. Een song van anderen kon daardoor toch heel dicht bij zijn eigen manier van zingen passen.

Unfinished Business maakt de titel waar

In 2025 verscheen uiteindelijk Unfinished Business. De titel verwijst naar het album dat ooit niet uitkwam én naar zijn behoefte om verder te zingen. In een gesprek met Pro Country legde Gaskin uit dat hij na die eerste teleurstelling niet had verwacht nog een volledige plaat te kunnen uitbrengen.

Alabama Rain, geschreven met Stegall en Michael White, is een van de herkenningspunten uit deze nieuwe fase. Bij Crazy Raccoon spreekt ons aan dat Gaskin zijn terugkeer niet gebruikt om een compleet andere identiteit aan te nemen. De ervaringen zijn veranderd, maar het soort country waar hij voor kiest blijft duidelijk.

Dyin’ Proof zet de lijn voort

In augustus 2026 kwam Dyin’ Proof uit, opnieuw geschreven met Stegall. In het bijbehorende interview benoemde Gaskin zijn liefde voor droevige countrysongs en voor zangers als George Jones en Mark Chesnutt. De nieuwe muziek staat dus bewust in een traditie waarin een sterke tekst en overtuigende zang veel werk mogen doen.

Wie hem wil leren kennen, kan Mr. Bartender naast Accidentally Drunk en Alabama Rain zetten. Daarmee hoor je zowel het begin als de terugkeer. Zijn loopbaan kent een lange onderbreking, maar de muzikale verbinding tussen die periodes is veel directer dan de verstreken jaren doen vermoeden.

Naar boven ↑