Brad Paisley.

Het verhaal achter de muziek

Een gitaar, een goed verhaal en gevoel voor humor

De gitaar van zijn opa

Brad Paisley groeide op in Glen Dale, West Virginia. Op zijn achtste kreeg hij van zijn opa een gitaar. In een interview met ABC News vertelde hij dat het plezier niet onmiddellijk kwam: eerst hield hij vooral vol voor zijn grootvader, later ontdekte hij wat hij zelf met het instrument kon doen.

Als tiener trad hij regelmatig op in Jamboree USA in Wheeling. Daar stond hij tussen ervaren muzikanten en kon hij vragen stellen over hun spel en apparatuur. De gitaar werd zo niet alleen iets om thuis te oefenen, maar ook een manier om van anderen te leren.

Een praktische route naar Nashville

Paisley ging naar Belmont University in Nashville en studeerde music business. Hij vertelde ABC dat stages, onder meer bij ASCAP, belangrijk waren voor zijn begin in de muziekindustrie. Achter het beeld van de begaafde gitarist zat dus ook iemand die het vak stap voor stap leerde kennen.

He Didn’t Have to Be werd een vroege grote hit. Het onderwerp, een man die een vaderrol op zich neemt, laat zien dat Paisley vanaf het begin ruimte had voor persoonlijke verhalen buiten de gebruikelijke verliefdheid. In 2001 werd hij lid van de Grand Ole Opry.

Humor heeft een plek in country

Online en Ticks horen bij zijn speelsere repertoire. Paisley gebruikt een overdreven situatie of een onverwachte gedachte om een lied op gang te brengen. Dat past in een lange countrytraditie waarin een grap ook iets vertelt over het gedrag van de hoofdpersoon.

Zijn gitaarspel ondersteunt die levendigheid. Snelle partijen en invloeden uit rock kunnen naast traditionele country-instrumenten bestaan. In toelichtingen op zijn werk benadrukt hij dat experimenten met klank voor hem juist een aanleiding zijn om nieuwe muzikale mogelijkheden te zoeken.

Whiskey Lullaby vraagt iets heel anders

Whiskey Lullaby, met Alison Krauss, staat ver af van die luchtige kant. Het is een tragisch verhaal waarin de twee stemmen samen de gevolgen van verdriet laten horen. Paisley hoeft hier niet de grappigste of snelste te zijn; het lied vraagt vooral om terughoudendheid.

Ook zijn samenwerkingen met Dolly Parton en Carrie Underwood laten zien hoe graag hij een verhaal met een andere stem deelt. Bij Crazy Raccoon vinden we die afwisseling essentieel voor een goed beeld van hem. Alleen zijn grappige songs beluisteren doet zijn repertoire evenveel tekort als alleen de ballads kiezen.

Meer dan een verzameling gitaarsolo’s

Paisley schreef mee aan een groot deel van zijn succesvolle singles. Zijn rol als songwriter is daarom net zo belangrijk als zijn reputatie als gitarist. De instrumentale vaardigheid werkt het best wanneer die een situatie scherper maakt of een melodie verder helpt.

Buiten zijn muziek richtte hij met Kimberly Williams-Paisley The Store op, een initiatief dat in Nashville boodschappen beschikbaar maakt voor mensen die ondersteuning nodig hebben. Zijn officiële biografie verbindt dat werk aan betrokkenheid bij de omgeving. In zijn muziek is een vergelijkbare belangstelling voor gewone mensen terug te vinden: soms lachend, soms met mededogen, maar meestal heel concreet.

Naar boven ↑