Ashley McBryde.

Het verhaal achter de muziek

Het verhaal van Ashley McBryde

Geleerd in de kroeg

Ashley McBryde komt uit Saddle, Arkansas, en leerde het vak op podia waar een publiek niet vanzelf stil werd. Ze speelde in kleine bars, waaronder bikerbars, voordat Nashville haar echt opmerkte. Die achtergrond past bij de manier waarop ze zingt: direct, met kracht, maar ook met gevoel voor een kleine wending in een verhaal.

Girl Going Nowhere werd in 2018 haar eerste album bij een groot label. De titel kreeg al snel iets ironisch. In 2019 won ze de CMA-prijs voor beste nieuwe artiest. Het was erkenning voor een zangeres die er toen al veel optredens op had zitten.

Verhalen met lastige hoofdpersonen

Op Never Will uit 2020 volgde onder meer One Night Standards. McBryde hoeft de mensen in haar liedjes niet voorbeeldig te maken om je met hen te laten meeleven. Met Carly Pearce nam ze Never Wanted To Be That Girl op, het duet waarvoor ze samen een Grammy wonnen.

Daarna kwam het gezamenlijke project Ashley McBryde Presents: Lindeville, met onder anderen Brandy Clark, Brothers Osborne en Caylee Hammack. Ook die samenwerking liet zien hoeveel ruimte haar muziek biedt aan verschillende stemmen. Sinds december 2022 is McBryde bovendien lid van de Grand Ole Opry, waar ze in 2017 voor het eerst optrad.

Wild: met haar eigen band de studio in

Na The Devil I Know uit 2023 verscheen op 8 mei 2026 Wild. John Osborne produceerde het album; McBryde nam het op met haar vaste liveband Deadhorse. Op de plaat staan elf nummers, waaronder Arkansas Mud, What If We Don't en Ten to Midnight.

Haar jeugd in Arkansas en de weg naar een leven zonder alcohol lopen door dit werk heen. Het album is daardoor persoonlijker dan een verzameling verhalen over anderen. McBryde kijkt nadrukkelijk naar haar eigen aandeel en naar gewoonten die ze uit haar opvoeding heeft meegenomen. De stevige band houdt de muziek daarbij in beweging.

Niet alles hoeft hard

In haar toelichting aan Apple Music beschreef McBryde hoe ze op Wild wilde loslaten wat haar in de weg zat. Dat hoor je niet alleen in de uitbundige stukken. Bottle Tells Me So gaat over het besef dat het drinken niet verder kon. Hand Me Downs onderzoekt wat je aan emoties en gedrag van je familie erft.

Lines in the Carpet richt zich op de dagelijkse, vaak onzichtbare inspanning binnen een huwelijk. Zulke onderwerpen vragen geen groot decor. Een precies detail kan genoeg zijn. Die afwisseling tussen stevige countryrock en kleinere, ongemakkelijke waarheden maakt het de moeite waard om verder te luisteren dan de singles.

Waarom ze bij ons past

Bij Crazy Raccoon waarderen we McBryde om haar combinatie van een overtuigende band en teksten waarin niet alles wordt opgelost. Ze kan fel zijn zonder dat de kwetsbaarheid verdwijnt. Girl Goin' Nowhere en One Night Standards zijn goede ingangen; met Wild hoor je hoe ze diezelfde openheid steeds dichter bij zichzelf brengt.

Naar boven ↑