LeAnn Rimes.

Het verhaal achter de muziek

Het verhaal van LeAnn Rimes

Een jonge stem met oude country in zich

LeAnn Rimes was dertien toen Blue in 1996 haar grote doorbraak werd. Ze had toen al jaren podiumervaring in Texas. Toch verraste haar stem: volwassen, helder en met een buiging in de melodie die herinnerde aan een veel oudere generatie countryzangers.

Het lied zelf was ook veel ouder. Songschrijver en radiomaker Bill Mack had Blue al in 1958 opgenomen. Rimes gaf het een nieuw publiek. Een jaar na haar doorbraak won ze twee Grammy's, voor beste nieuwe artiest en voor haar uitvoering van Blue. Die vroege erkenning maakte haar beroemd voordat ze goed en wel volwassen was.

Veel meer dan Blue

How Do I Live bracht haar vervolgens ver buiten het countrypubliek. De ballad van Diane Warren bleef lang aanwezig in de Amerikaanse poplijsten. Daarmee werd duidelijk dat Rimes zich niet tot één stijl zou beperken. Haar stem kon een traditionele countrysong dragen, maar net zo goed een grote popballad.

Voor ons blijft juist die combinatie interessant. Wie alleen de pophits kent, mist de countryzangeres die aan het begin van haar loopbaan zo opviel. Wie haar uitsluitend met Blue verbindt, mist hoeveel ze daarna heeft uitgeprobeerd. Haar repertoire laat zich beter beluisteren als een ontwikkeling dan als een strijd tussen twee genres.

Zelf bepalen wat ze zingt

In een interview met de Recording Academy in 2022 vertelde Rimes hoe lang het had geduurd voordat ze vrijuit durfde te zeggen wat ze met haar muziek wilde vertellen. Beroemd worden als kind betekent ook dat anderen vroeg bepalen welk beeld het publiek van je krijgt.

Op god's work onderzocht ze onder meer geloof, boosheid, verdriet en medeleven. Ze wilde die gevoelens niet netjes van elkaar scheiden. Dat levert een andere kennismaking op dan een verzameling hits: hier hoor je een volwassen artiest die vragen stelt en ruimte laat voor onzekerheid. De plaat verscheen op 16 september 2022.

De stem krijgt de ruimte

God's work bevat twaalf nummers. Naast de grote zangpartijen is er plaats voor ritme en samenwerking. Op het titelnummer staan ook Robert Randolph, Mickey Guyton en Tata Vega vermeld. Met spaceship laat Rimes een veel kwetsbaardere kant zien; in haar gesprek met de Recording Academy verbond ze het lied aan verdriet en woede.

Eerder had ze met CHANT: The Human & The Holy uit 2020 al muziek uitgebracht waarin meditatie centraal stond. Het laat zien hoe breed ze haar stem is gaan gebruiken. Dat hoeft niet allemaal dezelfde luisteraar aan te spreken, maar het hoort wel bij haar verhaal.

LeAnn Rimes bij Crazy Raccoon

Wij horen in Rimes vooral een zangeres die een melodie overtuigend kan vertellen. Begin bij Blue, zet daar How Do I Live naast en luister vervolgens naar spaceship. Je krijgt drie heel verschillende songs, met een stem die in elke omgeving herkenbaar blijft. Zo wordt duidelijk waarom haar betekenis verder gaat dan die ene indrukwekkende doorbraak op jonge leeftijd.

Naar boven ↑